Οργανώσεις Εξωτερικου

Θέσεις σχετικά με τη θεματική Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΏΝΑ εν όψει του Συνεδρίου του Κομματος τον Απριλιο 2011 Φίλιππου Νικολόπουλου

1)    Κατ' αρχάς είναι σκόπιμο να εμβαθύνουμε στο νόημα, τις αρχές και τις βασικές θέσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς και στις διαφορές της με την "δογματική Αριστερά". Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απ' την εκάστοτε συγκυρία, να προσδιοριζόμαστε απ' αυτήν και ουσιαστικά να "ετεροπροσδιοριζόμαστε". Το πράγμα θέλει όντως κάποια προσοχή, δεδομένου ότι και οι άλλες συνιστώσες της αριστεράς  διατείνονται ότι δεν ανήκουν στην "Ορθόδοξη Αριστερά", δεν παραδέχονται όλες ότι εμφορούνται από δογματικό και  αριστερίστικο πνεύμα  και αντιτίθενται στο ΚKΕ.

2)    Η Ανανεωτική Αριστερά (ΑΝΑ), κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διευρύνει τη θεωρητική της κάλυψη και παράλληλα ν' ανοιχτεί ακόμη περισσότερο στον οικολογικό χώρο. Σωστός ο όρος «δημιουργικός μαρξισμός»-αν και θέλει ακριβή προσδιορισμό-, που χρησιμοποιούσε παλιά  ομάδα του ΣΥΝ ,αλλά η   μαρξιστική παράδοση δεν μπορεί να καλύψει τα πάντα . Ο μαρξισμός υπήρξε μια μεγάλη συμβολή στην ριζοσπαστική κοινωνική θεωρία, αλλά μπροστά στη συνθετότητα που παρουσιάζουν τα σύγχρονα προβλήματα της ανθρωπότητας σκόπιμο είναι να συνδυασθεί και με άλλες θεωρητικές προσεγγίσεις. Απαιτούνται νέα θεωρητικά εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε τις νέες σύνθετες κοινωνικές (και εν πολλοίς αντιφατικές) καταστάσεις. Απαιτείται να ληφθούν περισσότερο υπόψη σύγχρονες επιστημονικές και θεωρητικές αναλύσεις που εστιάζουν α)στην ορθολογική, θετική κι εμπειρική (με επιστημονικούς όρους) προσέγγιση της πραγματικότητας ώστε να την ελέγχουν αποτελεσματικότερα( η αριστερά πάντα είχε πλούσιο όραμα και πίστη , αλλά της έλειπε  ή ικανότητα( εμπειρική και θετικιστική) έλέγχου της πραγματικότητας, έπασχε συχνά από σύνδρομο «ετερογονίας των σκοπών»:«Γι ‘αλλού πηγαίνω και αλλού τελικά φθάνω»   β)στο ρόλο της δράσης των ατόμων και των συλλογικοτήτων ανεξάρτητα από δομικούς προκαθορισμούς ,γ)στη   διάσταση (και στη σχετική προβληματική) της συντήρησης κι αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος. Το να λαμβάνονται υπόψη στοιχεία από τις παραπάνω θεωρίες δε σημαίνει ακριβώς αποδοχή τους( στο σύνολο τους) ούτε εκλεκτισμό , δεδομένου ότι η βασική  θεωρητική γραμμή μας  είναι  πάντα συγκρουσιακή με μαρξιστική αφετηρία.Η ίδια η μαρξική θεωρία στο σύνολο της αποτελούσε( επιστημολογικά ) σύνθεση στοιχείων    πολλών επί μέρους θεωριών(πράγμα που έχει συμβεί και με άλλες θεωρίες μεγάλου διαμετρήματος)  , αλλά με ευδιάκριτη κεντρική επαναστατική γραμμή.

Ακόμη περισσότερο δεν είναι σκόπιμο να μονοπωλείται το επαναστατικό, το ριζοσπαστικό  και  η διαλεκτική σκέψη   -στην ευρύτερη έννοια τους-αποκλειστικά από τον μαρξισμό. Επαναστατικές διαδικασίες( γενικά μιλώ) υπήρχαν και θα υπάρχουν ανεξάρτητα απ’την εμφάνιση του μαρξισμού. Ο τελευταίος υπήρξε και  είναι πολύτιμο εργαλείο σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο για την προώθηση αυτών των διαδικασιών, αλλά δεν είναι και το μόνο, από πλευράς συγκρουσιακής κοινωνικής θεωρίας ή δεν είναι το μόνο από πλευράς θεωρητικής κάλυψης της σύγχρονης σοσιαλιστικής πρότασης. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερα θεωρητικά ανοίγματα και μεγαλύτερο θεωρητικό  εμπλουτισμό της εναλλακτικής μας πρότασης απέναντι στην αντι-οικολογική κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού, της παγκοσμιοποιημένης εκμετάλλευσης και της ταξικής αδικίας.

Το ζήτημα είναι να συγκερασθούν τα βασικά στοιχεία του μαρξιστικού (ανθρωπιστικού) επαναστατικού οράματος, η διαλεκτική  μεθοδολογία του Κ.Μαρξ,( που δεν ήταν ακριβώς δική του και τις ρίζες της μπορούμε να τις αναζητήσουμε όχι απλώς στον Έγελο αλλά και στην  αρχαία Ελληνική φιλοσοφία) και πολλά σωστά σημεία της ανάλυσής του για τη δημιουργία, τη συσσώρευση, την αναπαραγωγή  και επέκταση του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο με τη σύγχρονη συμβολή των  δυτικών κοινωνικών  επιστημών και ιδιαίτερα της κοινωνιολογίας και της αναλυτικής κοινωνικής ψυχολογίας.

Η Αριστερά έχει πρόβλημα στο σύνολό της και η κατάρρευση του Σοβιετικού Μπλοκ πρέπει να γίνει "πηγή μαθημάτων" όχι απλώς γύρω απ' το πώς η παραμόρφωση του μαρξισμού οδηγεί σε αποτυχίες, αλλά και για κάποια εσφαλμένα σημεία της ίδιας της μαρξικής θεωρίας στο συνολικό τρόπο που αντιμετώπιζε την ανθρώπινη πορεία και φύση. Η ανθρώπινη φύση δεν είναι μόνο κοινωνικές σχέσεις και οι ψυχικές – ατομικές διαστάσεις της δεν πρέπει να υποτιμώνται (απ’ την μαρξιστική θεωρία, ‘όπως εξελίχθηκε , υποτιμήθηκαν).

Η ανθρώπινη πορεία και Ιστορία δεν «προχωρεί ως τραίνο» που περνάει από προκαθορισμένους «σταθμούς» και που ο «μηχανοδηγός του» μπορεί να το επιβραδύνει ή επιταχύνει. Η σύγχρονη Αν. Α. πρέπει να απαλλαγεί από την εμμονή του «προκαθορισμένου (ντετερμινι­σμός), που βαθύτερα αποτελεί υποκατάστατο της «θείας πρόνοιας»(ή μελέτη  στοιχείων της κοινωνιολογίας του Μαξ Βέμπερ πάντα χρήσιμη, ιδιαίτερα όσον αφορά την επιστημολογική κριτική της υποτιθέμενης  «νομολογικής» επιστημονικής γνώσης σχετικά με τα κοινωνικά φαινόμενα, δεν είναι σκόπιμο ούτε επιστημονικά ορθό  ο Μαχ Βέμπερ να αντιπαρατίθεται ολοκληρωτικά στον Κ. Μαρξ σ’όλη την γραμμή των των επιστημονικών ζητημάτων με τα οποία ασχολούνται)    Υπάρχουν ιστορικές – κοινωνικές τάσεις, όχι ακριβώς ιστορικο­νομοτελειακοί προκαθορισμοί (η μελέτη της σκέψης του Κ. Popper ενάντια στο νομοτελειακό ιστορικισμό είναι χρήσιμη, όπως επίσης και ο τρόπος σκέψης του Ισ. Μπέρλιν γύρω από την Ιστορία και την πάλη των Ιδεών). Η παραπάνω απαλλαγή οδηγεί και στην αποφυγή της «θεοποίησης της σκοπιμότητας», των τακτικών «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και σε άλλες υπερβολές.

Η υπόθεση της σοσιαλιστικής προοπτικής δεν έχει ακριβώς την βεβαιότητα κάποιας νομοτέλειας, αλλά μπορεί να περιλάβει τη βεβαιότητα «των ίδιων των αγώνων», που έχουν χαραχθεί πάνω στη βάση «επιλογής αξιών» και της ορθής  ιστορικής αντίληψης γύρω απ’τις υπάρχουσες κοινωνικές τάσεις και πραγματοποιούνται μέσω προγραμμάτων δράσης ατόμων και συλλογικοτήτων (actors, ό,τι στην κοινωνιολογία αποκαλείται agency). Αυτές οι θέσεις μας κάνουν πιο ανεκτικούς στην «άλλη άποψη» περί σοσιαλισμού, αλλά και στον «άλλο τρόπο ζωής και σκέψης» πέρα απ’ την σοσιαλιστική στράτευση και αξιακή δέσμευση.

Ας παρατηρηθεί ότι αν τα τελευταία χρόνια η Αριστερά χάνει, αυτό οφείλεται εν πολλοίς και στο ότι παρατηρείται και μια «ανθρωπολογική στροφή» σε κατευθύνσεις πέραν της Αριστεράς ή και ενάντια στην Αριστερά. Αυτό η Αριστερά δεν μπορεί να το εξηγήσει ή το υποτιμά. Αντίθετα ο παγκόσμιος καπιταλισμός το αξιοποιεί τρομερά και το ενισχύει κατάλληλα με αποτελεσματικούς μηχανισμούς χειραγώγησης και καλυμμένης «πλύσης εγκεφάλου». Παράλληλα ο παγκόσμιος καπιταλισμός αποδεικνύει τι σημαίνει «έλεγχος και διάπλαση συνείδησης» απ’ τα πάνω χωρίς καμμία αναφορά σ’ έναν υποτιθέμενο κοινωνικό ντετερμινισμό.

Η Αριστερά δεν μπορεί να εξηγήσει αυτή τη στροφή, διότι ενδεχομένως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα ίδια της τα σφάλματα σχετικά με την εκτίμηση της ανθρώπινης φύσης (σ’ αυτό το σημείο η συμβολή της Κριτικής Θεωρίας πρέπει να μελετηθεί σε βάθος ).

Δεν  αρκεί να ομιλούμε για  σοσιαλισμό με δημοκρατία,ελευθερία και υπευθυνότητα. Η Ανανεωτική Αριστερά  απαιτεί πολύ μεγαλύτερο θεωρητικό εμπλουτισμό ( ΟΙ παρακαταθήκες του Γκράμσι, του Μαρκούζε, μαρξιζόντων κοινωνικών ψυχολόγων κ.ά πάντα πολύτιμες) και νέο προσανατολισμό πολιτικής κουλτούρας.Η ΑΝΑ οπωσδήποτε δίνει ιδιαίτερη σημασία σ’ότι ο μαρξισμός αποκαλούσε και αποκαλεί « εποικοδόμημα».εκεί είναι η ειδοποιός της διαφορά

3)     Οι παραπάνω θέσεις και αρχές δημιουργούν και ένα άλλο πλαίσιο συζήτησης για  τις ενδεχόμενες πολιτικές συνεργασίες με συγγενικές δυνάμεις χωρίς δογματισμούς και ανεδαφικές ή «υποκριτικές» αναζητήσεις ιδεολογικής καθαρότητας. Η ευελιξία  όμως στην επίτευξη συμμαχιών, αν οι πολιτικές συνθήκες το επιτρέπουν, δεν σημαίνει ακύρωση κάθε «κόκκινης γραμμής» ή σύγχυση γύρω απ’ τον στρατηγικό σκοπό, που δεν είναι  άλλος από το άνοιγμα του δρόμου προς την σοσιαλιστική προοπτική και η ανατροπή των δεσμών μιας κοινωνίας «εκμετάλλευσης και χρησιμοποίησης ανθρώπου από άνθρωπο».

4). Οφείλουμε ακόμη να προσέξουμε ιδιαίτερα το ζήτημα της πολιτικής κουλτούρας, που παρουσιάζει μια σχετική αυτονομία απέναντι σε δομές και θεσμούς, που ένα σοσιαλιστικό κίνημα επιδιώκει να οικοδομήσει. Αλλαγή αυτών των τελευταίων (αλλαγή δηλ. τύπου τρόπου παραγωγής και καθεστώτος) δεν σημαίνει αυτόματα και εσωτερική αλλαγή του ανθρώπου, αλλαγή κουλτούρας. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός και η αντίστοιχη πολιτική κουλτούρα μπορεί ν’ αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς, ανεξάρτητα από τις επιδιωκόμενες δομικές και θεσμικές κοινωνικές αλλαγές. Υπάρχει ένα είδος πολιτικού φιλελευθερισμού που μπορεί να συνυπάρξει με τις θεσμικές και δομικές αλλαγές προς τη σοσιαλιστική κατεύθυνση  Στην παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος δυστυχώς αυτή η βασική διάκριση δεν γινόταν, πράγμα που έβλαψε το χτίσιμο της δημοκρατικής πολιτείας παράλληλα με την επιδίωξη αλλαγής του κοινωνικοοικονομικού καθεστώτος. Η υπόθεση των ανθρωπίνων, ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων (κληρονομία της Γαλλικής Επανάστασης) είναι εξ ίσου σημαντική , όπως και οι στρατηγικοί σοσιαλιστικοί στόχοι. Ο σεβασμός όχι μόνο της θετικής, αλλά και της αρνητικής ελευθερίας, της ατομικής προσωπικότητας και της ιδιωτικότητας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής κουλτούρας, ειδάλλως κινδυνεύουμε να περιπέσουμε σε ένα είδος ανοιχτού  ή καλυμμένου ολοκληρωτισμού. Ας παρατηρήσουμε ότι  οι διαχωριστικές γραμμές (τόσο οικείες στο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα) μεταξύ «αστικού» και «μη αστικού» σε ζητήματα πολιτιστικά και πνευματικά  (επιστημονικές και φιλοσοφικές θεωρίες, διανοητικές πορείες, πολιτιστικά χαρακτηριστικά κ.λπ.) δεν είναι  αντικειμενικά  τόσο ευδιάκριτες. Απαιτείται πάντα ένα minimum ανοχής όχι απλώς στην «άλλη σοσιαλιστική άποψη», αλλά στην άλλη άποψη γενικά, στον άλλο τρόπο σύλληψης της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι διαφορετικός απ’ τον δικό μας. Βέβαια η δημοκρατία, οι κατακτήσεις των εργαζομένων και ευρύτερα οι κοινωνικές κατακτήσεις δικαιούνται και οφείλουν να έχουν τις άμυνές τους, διότι μεταξύ σεβασμού της ατομικότητας και των δικαιωμάτων της, των κοινωνικών δημοκρατικών κατακτήσεων προς την κατεύθυνση του σοσιαλισμού και του πνεύματος της συλλογικότητας πρέπει να κρατιούνται οι απαραίτητες ισορροπίες.

5)     Η αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης στο οικονομικό σύστημα της χώρας πρέπει να γίνει με τρόπο όχι λαϊκίστικο( τάση π.χ του Αλαβάνου που ναι μεν λέγει κάποια πράγματα ορθά , αλλά με στοιχείο με υπερβολής και κρυμμένες σκοπιμότητες) , αλλά υπεύθυνο και με αίσθηση του εφικτού. Ωστόσο εξ αρχής πρέπει να ξεκαθαριστούν  προτεραιότητες. Για ένα αριστερό κόμμα η έξοδος απ’ την κρίση δεν πρέπει να στηριχθεί στην πάσης φύσεως μείωση του πραγματικού εισοδήματος των εργαζομένων (έμμεσοι φόροι, περικοπή επιδομάτων, καθήλωση ή μείωση  μισθών κ.λπ.) ή σε περιορισμό των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, αλλ’ αντίθετα στον θεσμικό περιορισμό  του κέρδους των «εχόντων και κατεχόντων» μέσω αυστηρού προοδευτικού φορολογικού συστήματος ( κυβέρνηση ας μελετήσει προσεκτικότερα το φορολογικό σύστημα της Σουηδίας στην οποία κατά καιρούς είχε παραπέμψει ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου), αμερόληπτων αυστηρών ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους και συστηματικής καταπολέμησης της διαφθοράς σ’ όλα τα επίπεδα. Για την αύξηση των νόμιμων φορολογικών εσόδων υπάρχει τρόπος να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή και η φοροκλοπή. Απ’ την άλλη με δραστική μεταβολή του τρόπου φορολόγησης των επιχειρήσεων το κράτος πρέπει και μπορεί να θέσει τέρμα στις νόμιμες φοροαπαλλαγές υπέρ των επιχειρήσεων. Το ζήτημα είναι  να υπάρχει πολιτική βούληση και οι κυβερνώντες  να μην ελέγχονται από εξωθεσμικά κέντρα δύναμης και επιρροής ή ακόμη από πόλους πολιτικής και οικονομικής δύναμης (σ αυτό το σημείο περιλαμβάνονται και κύκλοι των Βρυξελλών) που συντηρούν και διαιωνίζουν ένα νεοφιλελεύθερο μονεταριστικό μοντέλο ανάπτυξης.

Η όλη κρίση στην Ελλάδα είναι σύνθετο πρόβλημα, στο οποίο η μία πλευρά του νομίσματος έχει να κάνει με παθογένειες του ίδιου του κρατικού μηχανισμού, του στρεβλού μεταπολεμικού τρόπου ανάπτυξης, που έχει βαθιά ιστορικοκοινωνικά αίτια, και της ίδιας νοοτροπίας του μέσου Έλληνα πολίτη, όπως τουλάχιστον έχει χειραγωγηθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Το δημοσιονομικό έλλειμμα και το υπερβολικά διογκωμένο δημόσιο χρέος είναι αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών σειράς κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών μετά το 1980, που προτιμούσαν να έχουν βραχυπρόθεσμα οφέλη μέσω εξωτερικού δανεισμού και αδιαφορούσαν για την πραγματική ανασυγκρότηση της ελληνικής παραγωγής και παραγωγικότητας και στους τρεις παραγωγικούς τομείς. Μέσω των διαρθρωτικών ταμείων μετά το 1981 στην Ελλάδα εισέρρευσαν μεγάλα χρηματικά ποσά (ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα), τα οποία δυστυχώς δεν κατευθύνθηκαν σε παραγωγικές κατευθύνσεις μέσω κρατικής καθοδήγησης και ελέγχου( σ’αυτό έχουν ευθύνη και οι κυβερνήσεις Α. Παπανδρέου που λειτουργούσε λαικίστικα με σκοπιμότητα την διατήρηση της εξουσίας του)

Η καταναλωτική ροπή ενισχύθηκε αδικαιολόγητα (βοηθούντος και του εγγενούς ατομικισμού του Έλληνα) και δυστυχώς το «παράγειν» παρουσίαζε μεγάλο έλλειμμα έναντι του «καταναλίσκειν», με το κράτος να δίνει το κακό παράδειγμα αφού η εσωτερική του αποδοτικότητα ήταν πάντα μειωμένη, ενώ, λόγω του πελατειακού πολιτικού συστήματος, οι διορισμοί στο Δημόσιο ήταν πάντα αθρόοι, χωρίς να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ αυτών και κάλυψης πραγματικών διοικητικών και κοινωνικών αναγκών. Το κράτος μ’ άλλα λόγια είναι παράδειγμα αντιπαραγωγικότητας, ανορθολογικού – με βάση κριτήρια  αληθινού εκσυγχρονισμού – και ευνοιοκρατικού τρόπου κατανομής του δημοσίου χρήματος. Η Αν. Α. πρέπει να δέχεται ότι υπάρχουν περιθώρια διορθωτικών κρατικών παρεμβάσεων – σε πολλά επίπεδα – ακόμη και χωρίς τις δεσμεύσεις του «διλήμματος αριστερή ή δεξιά κατεύθυνση;». Το πολιτικό σύστημα έχει δυνατότητες ν’ αποδεσμευτεί απ’ τις κυριαρχικές επιρροές των κεφαλαιοκρατικών τάξεων κρατώντας μια αυτονομία, που του είναι αναγκαία για να ικανοποιήσει ανάγκες και αιτήματα των ευρέων στρωμάτων των πολιτών. Γι’ αυτές τις δυνατότητες όμως απαιτείται ορθολογική ανάπτυξή του και αποτελεσματικός μηχανισμός ανταπόκρισης στις πάσης φύσεως «εισροές» (από περιβαλλοντικά δεδομένα και αιτήματα μέχρι ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής, της αξιοκρατίας και εξάλειψης της διαφθοράς) που λαμβάνει.

6) Κάθε προοπτική διακυβέρνησης δε μπορεί να αποκλείεται  στο όνομα μιας δυσκολοπροσδιόριστης ιδεολογικής καθαρότητας. Απλώς  πρέπει ερευνάται σε κάθε περίπτωση αν συντρέχουν οι κατάλληλες προυποθέσεις, αν πρόκειται ιδιαίτερα για υποστήριξη συμμαχικών σχημάτων ή συμμετοχή σε αυτά.    Δεν μπορούμε  να συζητούμε  αυτή την προοπτική, μόνον αν ανατραπούν οι καπιταλιστικές δομές. Το ζήτημα είναι αυτή η προοπτική να συνδέεται με μια πλατιά κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που απαιτεί πραγματικές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις προς σοσιαλιστική κατεύθυνση και μην είναι αναμεμειγμένη με καιροσκοπικές σκοπιμότητες. Συνεπώς απαιτούνται προσεκτικές πολιτικές εκτιμήσεις και  ορθές αναλύσεις του τι ζητάει ο κόσμος και πόσο παγιδεύεται αν παγιδεύεται, από παγκόσμιους πια μηχανισμούς χειραγώγησης. Η εκτίμηση πρέπει να γίνεται για συγκεκριμένη κατάσταση , χωρίς γενικολογίες και αόριστα συμπεράσματα .Υπάρχει ανάγκη συλλογής και μελέτης στοιχείων και αποφάσεις πάνω στη βάση τους και όχι γενικές ιδεολογικές διατυπώσεις ή γρήγορες κινήσεις εμφορούμενες από καμουφλαρισμένο πνεύμα κυβερνητισμού και καιροσκοπικών προθέσεων

Γενικότερα  είναι σκόπιμο ν’  αποφεύγονται γενικοί αφορισμοί. Μιλάμε συγκεκριμένα για την Ελλάδα ως μέλος της Ε.Ε. και με το συγκεκριμένο βιοτικό επίπεδο που έχει αποκτήσει (30η στον παγκόσμιο πίνακα κατάταξης με βάση τα κριτήρια της ανθρώπινης ανάπτυξης του ΟΗΕ) και τα προβλήματα που κουβαλά, ανεξάρτητα αν βρίσκεται τώρα υπό τις δεσμεύσεις της «Τρόικας»   Αν σε μία άλλη χώρα, π.χ. χώρα του Τρίτου Κόσμου, απαιτούνται πιο δραστικές επαναστατικές μεταβολές, αυτό είναι κάτι, που πρέπει να κριθεί και πάλι συγκεκριμένα με βάση τις συνθήκες αυτής της χώρας. Ή για να θεωρητικοποιήσουμε κάπως το ζήτημα δεν πρέπει να δεσμευόμαστε μοναδικά μ’ ένα γενικευτικό – θεωρητικό τύπο εξήγησης του πολιτικού φαινομένου, όποιο και αν είναι αυτό, αλλά οπωσδήποτε να διερευνούμε και τις δυνατότητες της ιστορικής ερμηνείας του με βάση τη μοναδικότητα των αρχικών συνθηκών γένεσης και διαμόρφωσής του( και πάλι εδώ η σκέψη του Μαξ Βέμπερ είναι χρήσιμη, όπως και γενικότερα οι κριτικές αναλύσεις της ιστορικής κοινωνιολογίας )

 

 

 

Ο ασφαλισμένος προ των πυλών της μεταρρύθμισης στην υγεία

Έχει περάσει ένας μήνας από την ψήφιση του νομοσχεδίου για το βασικό κορμό του οργανισμού πρωτοβάθμιας υπηρεσίας Υγείας. Της ψήφισης του, προηγήθηκαν πανελλαδικές, πανιατρικές κινητοποιήσεις, επειδή αμφισβητήθηκαν οι προθέσεις της ηγεσίας του υπουργείου υγείας .

Ο νέος νόμος που ψηφίστηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για πρώτη φορά κατοχυρώνει την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας μέσα από την ενοποίηση, τεσσάρων μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων (Ι.Κ.Α. ,Ο.Γ.Α., Ο.Α.Ε.Ε., Ο.Π.Α.Δ.) δημιουργώντας τον ενιαίο οργανισμό παροχής υπηρεσιών υγείας (Ο.Π.Υ.Υ). Αναφέρεται και στην αναβάθμιση της νοσοκομειακής περίθαλψης με εξορθολογισμό του κόστους και της απόδοσης των υπηρεσιών.

Κάτι τέτοιο, θεωρείται κατ αρχήν, έργο θετικής πρόθεσης.

Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί παράγοντες παρατείνουν την ασάφεια των εργασιακών σχέσεων των γιατρών για ένα τόσο ιδιαίτερο και σοβαρό θέμα. Οι δε ιατροί οχυρωμένοι στις δίκαιες συνδικαλιστικές τους απαιτήσεις αναμένουν απαντήσεις για τη εφαρμογή του νόμου που απαιτεί άνω των εξήντα υπουργικών αποφάσεων. Από αυτές όμως, θα κριθεί τελικά, αν θα έχουμε την ζητούμενη ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση του συστήματος υγείας.

Στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να αξιοποιηθεί η σύγχρονη τεχνολογία και η επιστήμη για την καλύτερη εξυπηρέτηση των χρηστών υγείας, αλλά και για την εξοικονόμηση πόρων.

Τα θεραπευτικά πρωτόκολλα, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ο ηλεκτρονικός φάκελος του ασθενούς, ο εξοπλισμός των Δημοσίων νοσοκομείων με σύγχρονα και υψηλής τεχνολογίας μηχανήματα, η διασφάλιση της ολοήμερης λειτουργίας τους, είναι μερικά από τα μέτρα που θα πρέπει άμεσα να ληφθούν. Οποιαδήποτε δημόσια πολιτική υγείας δεν μπορεί να θεμελιωθεί χωρίς μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων που θα αναδείξει τα κριτήρια επιτυχίας του συστήματος και θα αντιταχθεί σε φαινόμενα οπισθοδρόμησης.

Το ανθρώπινο δυναμικό που θα υπηρετήσει αυτό το σύστημα, ιατροί και λοιποί υγειονομικοί, πρέπει να απαιτήσουν αξιοκρατία στις προσλήψεις μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και συναλλαγές. Η ανά πενταετία πιστοποίηση των ικανοτήτων τους και της προσφοράς τους θα είναι αναγκαία.

Ως ιατρός στην πρωτοβάθμια περίθαλψη σεβόμενος τους συναδέλφους μου, τους ασφαλισμένους του κλάδου υγείας, και τα συλλογικά όργανα του κλάδου μου, θα προσπαθήσω να θέσω σύντομα μια δομή ενός συστήματος Υγείας, που δεν είναι τίποτα άλλο από προοδευτικές διεκδικήσεις των τελευταίων τριάντα ετών που παραμένουν ακόμα στα χαρτιά.

Βασικό θεμέλιο του συστήματος πρωτοβάθμιας υγείας είναι η εφαρμογή του θεσμού του οικογενειακού ιατρού. Θεσμός επιτυχημένος από δεκαετίες σε πλήθος αναπτυγμένων χώρων.

Ο θεσμός του οικογενειακού ιατρού είναι θεσμός - φορέας πρόληψης ασθενειών και εξωνοσοκομειακής φροντίδας από τη γέννηση μέχρι το τέλος της ζωής του πολίτη με την έγκαιρη διάγνωση σωματικών και ψυχικών διαταραχών με την συνεχή ψυχοσωματική υποστήριξη εφαρμοσμένη με επαγγελματική οικειότητα.

Είναι φίλτρο και πυξίδα παροχής εξωνοσοκομειακών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.

Είναι το φίλτρο για τη μείωση του φαρμακευτικού κόστους λόγο της ιεράρχησης των αναγκών του πάσχοντος και αποφυγής της πολυφαρμακίας που έχει αρνητική συνέπεια και για τον πάσχοντα και για την πολιτεία.

Είναι φίλτρο για την μείωση της ταλαιπωρίας στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων,και της επιβάρυνσης με άσκοπες εργαστηριακές εξετάσεις και βραχείες εισαγωγές.

Μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα με αριθμό ασφαλισμένων ανά οικογενειακό ιατρό όχι ανώτερο των χιλίων οκτακοσίων. Σήμερα ο αριθμός ανά οικογενειακό ιατρό του Ι.Κ.Α. πλησιάζει τις πέντε χιλιάδες ασφαλισμένους (π.χ στα Χανιά).

Οι απολαβές των ιατρών θα πρέπει να γίνονται κατ επιλογήν τους, με δυο τρόπους:

Κατά πράξη και περίπτωση ή βασισμένος στο μισθολόγιο του Ε.Σ.Υ. και στο κόστος της υπερωριακής εργασίας.

Τον θεσμό θα εφαρμόσουν το νοσηλευτικό προσωπικό και οι ιατροί των ειδικοτήτων παιδιατρικής, οι ειδικοί παθολόγοι, οι ειδικοί γενικοί ιατρικής και οι έμπειροι γενικοί ιατροί, μέχρι την εκπαίδευση ικανού αριθμού ειδικών γενικών ιατρών κορυφαίας στάθμης που θα καταλάβουν μελλοντικά όλες τις θέσεις.

Ο θεσμός αυτός θα αποτελέσει την βάση της ανάπτυξης ενός συστήματος πρωτοβάθμιας περίθαλψης που θα προέλθει από την ενσωμάτωση των υπηρεσιών που παρέχουν τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, τα κέντρα Υγείας του Ε.Σ.Υ., οι νομαρχιακές μονάδες υγείας του Ι.Κ.Α. και των υπολοίπων ταμείων καθώς και τα ιδιωτικά ιατρεία των οικογενειακών ιατρών στις γειτονιές των πόλεων δημιουργώντας αποκεντρωμένη και εύκολη πρόσβαση στους ασφαλισμένους.

Στο παραπάνω σύστημα θα πρέπει να εμπεριέχονται και εξειδικευμένες υπηρεσίες από οδοντιάτρους, ειδικούς ιατρούς χειρουργικών, παθολογικών και εργαστηριακών ειδικοτήτων. Για τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό πλην του νοσηλευτικού προσωπικού, θεωρείται αναγκαία η υποστήριξη των υπηρεσιών από διαιτολόγους , ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, φυσιοθεραπευτές, εργοθεραπευτές και λογοθεραπευτές.

Η νοσοκομειακή περίθαλψη θα παρέχεται από τα νοσοκομεία του Ε.Σ.Υ., τα στρατιωτικά και πανεπιστημιακά νοσοκομεία και θα γίνεται αυστηρά μετά από παραπομπή του ασθενούς από το πρωτοβάθμιο σύστημα.. Η λειτουργική αλληλοσυμπλήρωση της πρωτοβάθμιας και νοσοκομειακής περίθαλψης πρέπει να ρυθμίζεται με κανόνες διακριτούς, όσον αφορά τις παρεχόμενες υπηρεσίες, οι οποίες θα υπερβαίνονται μόνο από επείγοντα περιστατικά.

Όσον αφορά την οικονομική διαχείριση του συστήματος η Καλλικρατική Περιφέρεια θα έχει

το μεγάλο βάρος της διαχείρισης, οι δε Δήμοι θα πρέπει να εκφράζουν τη συλλογική άποψη και θέση των δημοτών με δικαίωμα διεκδίκησης διορθωτικών αλλαγών σε τοπικό επίπεδο.

Βασικές αρχές που θα πρέπει να διέπουν το σύστημα Υγείας είναι:

Ίση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας για όλους τους κατοίκους με γνώμονα την κοινωνική ισότητα.

Αποτελεσματική διαχείριση των πόρων του συστήματος με στόχο τη βέλτιστη παροχή υπηρεσιών, για την επίτευξη των ανωτέρων θα απαιτηθεί επαρκής χρηματοδότηση του δημοσίου συστήματος με συνεχή αξιολόγηση του κόστους προς τις παραγόμενες υπηρεσίες.

Όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα πρέπει να θεωρηθεί συμπληρωματικός του δημοσίου, ιδιαίτερα στους τομείς που έχει αξιοποιήσει υψηλή ιατρική τεχνολογία και εξειδικευμένη ταχεία θεραπευτική παρέμβαση.

Πρέπει και οφείλουν οι αιρετοί αντιπρόσωποι στα συνδικάτα,στο δήμο ,στην περιφέρεια, στο κοινοβούλιο να αξιοποιήσουν τις γνώσεις και ικανότητες τους ανοίγοντας τη συζήτηση, καθώς ο υπουργός υγείας έχει δηλώσει μετά πλήρους ευθύνης ότι το ψηφισμένο σύστημα θα ξεδιπλωθεί για να γίνει πράξη Πανελλαδικά τον Ιούνιο του 2011.

Εάν αυτό κατανοηθεί, οι εργαζόμενοι δια των εκπροσώπων τους πρέπει να απαιτήσουν να πληροφορηθούν από τις αρχές πως θα εφαρμοστεί στη πράξη το νομοσχέδιο, το κόστος του οποίου επιβαρύνονται από κρατήσεις στα ημερομίσθια τους. Και πρώτιστα αυτοί να διαβουλευτούν με την κυβέρνηση. Πρέπει να γνωρίζουν ότι οι ευαισθητοποιημένοι ιατροί αλλά και ο σύλλογοι τους, έχουν υποχρέωση για ενημέρωση και ανάδειξη των προβλημάτων που διαφαίνονται με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

 

Αγαπητέ ασφαλισμένε,

εσύ επιβαρύνεσαι με κρατήσεις περίθαλψης και θα επιβαρυνθείς την οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια της μεταρρύθμισης στην υγεία.

Ζήτησε τώρα αξιοπρεπή ανταπόδοση του κόπου σου.

 

Κωστας Εμμ. Αρχοντακης
Τηλ. κιν. 6944514495

ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ι. ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ-ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

-Το αθλητικό οικοδόμημα όπου και όπως εκφράζεται (επαγγελματικός αθλητισμός, οργανωμένος ερασιτεχνικός αθλητισμός, μορφές σχολικής-εργοστασιακής-ελεύθερης άθλησης) έχει προ πολλού κλείσει τον ιστορικό του κύκλο.

-Η έννοια της αθλητικής δραστηριότητας, άρα και τα όποια οφέλη της στο κοινωνικό σύνολο, παρουσιάζει έντονα στοιχεία εκφυλισμού με αποτέλεσμα να κυριαρχείται από παρασιτικά φαινόμενα (ανεξέλεγκτη ή και κατευθυνόμενη βία, χρηματισμό, διακίνηση μαύρου χρήματος, παράνομο πλουτισμό, κομματισμό, νεποτισμό, κ.λ.π.)

-Το κομματικό κράτος ουσιαστικά ανέχεται και τις περισσότερες φορές στηρίζει όλο αυτό το οικοδόμημα, το χρηματοδοτεί, το χρησιμοποιεί και επεκτείνει την διαπλοκή στα κύτταρα και τη λειτουργία του.

 

ΙΙ. ΘΕΣΕΙΣ

 

Α. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

 

-ΚΑΜΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ (ΑΜΕΣΗ Η ΕΜΜΕΣΗ) ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

-ΑΥΣΤΗΡΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΕ/ΚΑΕ

- ΑΥΣΤΗΡΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ ΚΑΙ «ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ»

- ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΡΗΣΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΕ/ΚΑΕ-ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

 

Β. ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

 

1. -ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΝΑΝΕΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΙΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ.

 

-ΘΕΣΜΙΚΗ «ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ» ΤΩΝ «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ» ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ (Είναι βεβαίως γνωστή η παρουσία συγκεκριμένων προσώπων στίς ηγεσίες ομοσπονδιών για 20 και 25+ χρόνια!) ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ (ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΡΙΟΥ ΤΩΝ 2 ΤΕΤΡΑΕΤΙΩΝ)- ΜΕ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΣΜΕΤΡΗΣΗ-

-ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ (ΜΕΣΩ ΠΡΟΣΘΗΚΗΣ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΝΟΜΟ) ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ.

- ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΣΕ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΙΤΑΝΕ ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΦΗΦΙΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΜΕ ΥΠΟΣΤΗΡΗΞΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ –ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΣ- ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΡΘΗΚΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ (!!!) ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΛΙΑΠΗ (ΣΕ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΛΙΑΝΗ)

 

 

2. – ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ ΜΕΣΩ

 

- ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ

 

- Μέσα στα πλαίσια της «Διαφάνειας» αλλά και της ενίσχυσης του εκδημοκρατισμού των διαδικασιών, επιβάλλεται να είναι -σε κάθε στιγμή- διαθέσιμα και εύκολα προσβάσιμα στους ιστοτόπους της Γ.Γ.Α και/η των ομοσπονδιών

 

(α) ΟΛΑ όσα ο σχετικός νόμος περί Διαύγειας (Ν. 3861/2010) επιτάσσει, και

(β) Τα αναλυτικά και επικαιροποιημένα (δηλ, σύμφωνα με το πρόγραμμα της Γ.Γ.Α) στοιχεία των αθλητικών σωματείων.

(γ) Οι έγκαιρες αναγγελίες των Γ.Σ. των ομοσπονδιών (σε αντίθεση με την σημερινή κατάσταση της μη αναγγελίας τους σε ορισμένες –μεμονωμένες?- ομοσπονδίες) με άνετα (δηλ, πολύ ευρύτερα των προβλεπομένων στα Καταστατικά) χρονικά περιθώρια ώστε να διευκολύνονται οι δημοκρατικές διαδικασίες.

(δ) Τα πρακτικά των Γ.Σ. των ομοσπονδιών (μελλοντικών αλλά και της τελευταίας πενταετίας) εντός 15 ημερών από την τέλεσή τους.

(ε) Τα πρακτικά των Δ.Σ. των ομοσπονδιών εντός 7 ημερών από την τέλεσή τους.

 

-ΤΟΥ «ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑΤΟΣ» ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΣΩΜΑΤΕΙΑ –ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ)

 -ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ Γ.Γ.Α.

 

3. ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ, Ο ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΠΑΤΑΛΗΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΜΕΣΩ

-ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ «ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ» ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

-ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΩΝ «ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ» ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΜΕΤΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (ΣΕΦ, ΟΑΚΑ, ΚΛΠ), ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΕΠΙΤΕΥΞΕΩΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ ΚΛΙΜΑΚΟΣ (ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, ΣΤΙΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ) ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΥΠΡΒΟΛΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ, ΚΛΠ, ΚΛΠ..)

-ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ.

 

- (ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ) ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΕΙΣΔΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (ΔΗΛ, ΟΥΔΕΜΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ «ΞΕΝΑ» ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 

4. ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΝΤΙ- DOPING ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ ΠΡΙΜΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ/ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ.

 

30/03/2011

 

Για πληροφορίες

Κ. Κεχαγιάς Τηλ. 6945809969

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΟΡΘΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟΥ ΘΕΣΕΩΝ - Νίκος Συμεωνίδης

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.1

Πριν τη τελευταία παράγραφο θεωρώ πως πρέπει να προστεθεί από το κείμενο Αθανασίου – Σταματάκη το κεφάλαιο 3 “ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ” από το σημείο «Η θέση της Δημοκρατικής Αριστεράς σήμερα πρέπει να είναι το ξεπέρασμα του Μνημονίου……..» έως το τέλος του εν λόγω κεφαλαίου.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.3

Στο σημείο που αναφέρεται για την αυστηροποίηση και ουσιαστικοποίηση του «πόθεν έσχες», θεωρώ πως πρέπει να προστεθεί το κεφάλαιο 4 του κειμένου Αθανασίου – Σταματάκη “ΕΚΤΑΚΤΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ” (περί του «πόθεν έσχες») προσθέτοντας μια τέταρτη παράγραφο που θα αφορά τη δήμευση των περιουσιών που σχετίζονται με το μαύρο χρήμα.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.3

Στο τέλος αυτού του κεφαλαίου θεωρώ πως πρέπει να προστεθεί το κεφάλαιο 2 από το κείμενο Αθανασίου – Σταματάκη “ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ”.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

Θεωρώ πως πρέπει το κεφάλαιο 6 “ΜΕΣΟΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ” του κειμένου Αθανασίου – Σταματάκη να ενσωματωθεί όπου κρίνεται ότι απουσιάζει και προτείνω από την αρχή του Συνεδρίου την απευθείας επεξεργασία του από επιτροπή.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.1

Στο τέλος υπάρχει μία πρόταση που αναφέρεται στην πλήρη κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης. Ή πρέπει να προστεθούν οι προϋποθέσεις περί των γεωγραφικών και χρονικών προσδιορισμών, ή πρέπει να αφαιρεθεί τελείως.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.2

Περί Δημόσιας Διοίκησης. Προτείνω την κατάργηση των πολεοδομιών και την έκδοση των αδειών με την έγκριση απλώς του διαγράμματος κάλυψης ή από ολιγομελή (2-3 άτομα) επιτροπή στους δήμους ή από την ειδική αρμοδιότητα του ελεγκτή χωροταξίας και πολεοδομίας στην περιφέρεια (στον «Καλλικράτη» προτείνω εκτός από τον νομικό ελεγκτή, ειδικό ελεγκτή χωροταξίας και περιβάλλοντος).

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.5

Πριν τη τελευταία παράγραφο πρέπει να προστεθεί επεξεργασμένη μία παράγραφος περί ιδιωτικών επενδύσεων, για το σημείο της συμμετοχής του Δημοσίου ή με δανειοδότηση ή με διεύρυνση της ιδίας συμμετοχής.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.7

Ψήφισμα καταγγελία για την ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.8

Περί αγροτικής ανάπτυξης. Πρόταση για αντίστοιχες παραγράφους περί αλιείας και περί εξόρυξης ορυκτού πλούτου.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4.2.14

Περί παιδείας. Προτείνω την ενσωμάτωση των Τ.Ε.Ι. στα Α.Ε.Ι. και ελεύθερο νούμερο εισαγομένων άνευ εισαγωγικών εξετάσεων.

 

 

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ

1. Αντί μελών και φίλων, ενεργοί πολίτες παρόντες.

2. α) Αντί συνεδριάσεων της οργάνωσης, συνελευσιακού τύπου

συγκεντρώσεις αποφασιστικού χαρακτήρα.

Β) Αντί γραμματέως ή συντονιστή μόνιμου χαρακτήρα, θεματικός

συντονιστής (εισηγητής θέματος στην ημερήσια διάταξη), δηλαδή

συντονιστές ρολόι (για την αλλαγή ουσίας και ορολογίας, νέας

πολιτικής παιδείας).

3. Κατάργηση των κλαδικών: ναι. Αν όχι, τέσσερις ετήσιες

περιφερειακές συνελεύσεις ανά τρεις μήνες, και παρεμβάσεις

απευθείας από αυτές στα συνδικάτα (είτε παραρτήματα του ΠΑΜΕ,

είτε καπέλο των οποιωνδήποτε).

4. Ο πρόεδρος εκλέγεται από τις οργανώσεις (το κόμμα), λογοδοτεί

στην Π.Ε. και απολογείται στο συνέδριο.

5. Η δομή της Π.Ε. να μην είναι πανελλήνια, αλλά πανελληνική

(δεν είμαι υπέρ της ποσόστωσης, όμως πιστεύω στη μεγαλύτερη το

δυνατόν αντιπροσώπευση)

α) Περιφερειακοί ανά την Ελλάδα υποψήφιοι

β) Συμμετοχή των Ελλήνων της διασποράς

γ) Συμμετοχή όλων των επιστημονικών κλάδων

Εάν όχι, προτείνω μόνιμα εκλεγμένες επιτροπές:

α) Νομοπαρασκευαστική και ελέγχου κυβερνητικού έργου

β) Οικολογίας

6. Οργανωτικά δομημένη νεολαία.

7. Εθνικό συμβούλιο (κατά την πρόταση Μπαγιώργου).