Τροπολογία 1

Η συμμετοχή στην κυβέρνηση, 

τομή στη σύγχρονη ιστορία της αριστεράς

Η απόφαση της ΔΗΜΑΡ για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση, τον Ιούνιο του 2012, αποτέλεσε τομή στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς. Ενώ η ΔΗΜΑΡ είχε ως ισχυρό κίνητρο τη σωτηρία της χώρας από την επαπειλούμενη χρεοκοπία, η επιλογή της υπερέβαινε τη συγκυρία και συνιστούσε ένα άλμα στην κατεύθυνση της υλοποίησης της αντίληψής της για το ρόλο μιας σύγχρονης αριστεράς.

 

Με την απόφαση αυτή της ΔΗΜΑΡ, για πρώτη φορά ένα κόμμα της ελληνικής αριστεράς ενεργοποίησε στο πλαίσιο μιας εθνικής προσπάθειας —και όχι μόνο αμυντικά— τις δυνατότητές του. 

 

Το αποτύπωμα της συμμετοχής της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση είναι σαφώς θετικό, παρά το γεγονός ότι ο συνολικός απολογισμός του κυβερνητικού μας έργου μας είναι άνισος και ελλειμματικός. Η συμμετοχή μας απαιτούσε έναν ριζικό ανασχεδιασμό στην οργάνωση του κόμματος, με σαφή προσανατολισμό στο κυβερνητικό έργο και με ειδική έμφαση στους τομείς ευθύνης που είχε αναλάβει η ίδια η ΔΗΜΑΡ. 

 

Ατυχώς, ο ανασχεδιασμός αυτός περιορίστηκε στην παρακολούθηση μόνον κάποιων «κεντρικών» θεμάτων από ένα στενό επιτελείο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη δυσκολία παραγωγής στοχευμένων εναλλακτικών ισοδύναμων προτάσεων. 

 

Η ΔΗΜΑΡ μπήκε στην κυβέρνηση για να ολοκληρώσει μια προσπάθεια, αναλαμβάνοντας το αντίστοιχο πολιτικό κόστος. Αυτό ακριβώς σημαίνει «αριστερά της ευθύνης» και αυτή η αντίληψη δημιούργησε τη θετική εκείνη προσδοκία στο εκλογικό σώμα του Ιουνίου 2012, από το οποίο ζήτησε και έλαβε «εντολή για λύση». Αποχωρώντας από την κυβέρνηση —για μη πειστικό λόγο, σε λάθος στιγμή και χωρίς σχέδιο και επιχειρήματα— η ΔΗΜΑΡ έδειξε να μην αντέχει το βάρος της ευθύνης. 

 

Αντιδρώντας στην αντιμετώπιση της κυβέρνησης ως μονοκομματικής, η ΔΗΜΑΡ μπορούσε και έπρεπε σε κρίσιμες καμπές της πορείας της συγκυβέρνησης να διεκδικήσει μια επαναδιατύπωση του τριμερούς κυβερνητικού συμφώνου, καταθέτοντας όλες τις ενστάσεις για τον ως τότε τρόπο συνεργασίας και τις προτάσεις της για ένα νέο μοντέλο.    

 

Η ΔΗΜΑΡ, αποχωρώντας από μια κυβέρνηση, βρέθηκε εκ των πραγμάτων —με δεδομένο το πολιτικό σκηνικό— σε ένα περιβάλλον ασφυκτικά πλήρες από παραδοσιακό αντιπολιτευτικό περιεχόμενο και πρακτικές και μοιραία οδεύει προς τη συγκατοίκηση σε έναν πολιτικό χώρο όλο και πιο εχθρικό προς τις ανανεωτικές ιδέες και προς την αριστερά της ευθύνης. Εκεί, η ΔΗΜΑΡ δεν έχει ακροατήριο.

 

Με λίγα λόγια: με την απόφαση αποχώρησής της από την κυβέρνηση —«με λάθος τρόπο, σε λάθος χρόνο, για λάθος λόγο»—, η ΔΗΜΑΡ κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία της, υπονομεύοντας το προφίλ που η ίδια είχε στο μεταξύ οικοδομήσει. Η διαδικασία αποχώρησης που επιλέχθηκε πλήγωσε τη συνοχή της σε όλον τον κορμό του κόμματος, που εμφανίστηκε αναντίστοιχο με τον ίδιο του τον λόγο εντός ολίγων ωρών. 

Οι αντιπολιτευτικές επιλογές και ο πολιτικός λόγος που ακολούθησε την αποχώρηση ολοκλήρωσαν μια εικόνα αυτοδιάψευσης, με αποτελέσματα χειρότερα από την ίδια την αποχώρηση. Έτσι, επανειλημμένα εμφανιστήκαμε αυτοαναιρούμενοι και αντιφατικοί: να θέλουμε κυβερνητική σταθερότητα και ταυτόχρονα να αποχωρούμε απ’ την κυβέρνηση• να απευχόμαστε τις εκλογές και να προκαλούμε κυβερνητική κρίση• να έχουμε υπερψηφίσει τον προϋπολογισμό και να καταψηφίζουμε την εφαρμογή του. 

 

Είναι προφανές ότι οι αντιφάσεις αυτές αλλοιώνουν τα χαρακτηριστικά της Αριστεράς της ευθύνης και καταγράφονται αρνητικά σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα των μελών αλλά —και κυρίως— των ψηφοφόρων μας. Ο μέγιστος δε κίνδυνος είναι ότι μας εντάσσουν στο πλέγμα των άνευ αρχών αντιπολιτευτικών δυνάμεων, στο οποίο ηγεμονεύει ο ακραίος λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Οι υπογράφοντες: 

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

ΓΡΑΤΣΙΑΣ ΝΙΚΟΣ

ΔΕΛΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΔΙΟΓΟΣ ΜΑΚΗΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΖΑΡΑΝΗΣ ΗΛΙΑΣ

ΚΑΟΥΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΩΓΩ

ΛΙΒΑΔΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

ΛΙΟΝΑΡΑΚΗ ΜΥΡΣΙΝΗ

ΜΑΓΕΙΡΟΥ ΕΛΕΝΑ

ΜΑΝΔΑΡΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

ΟΚΛΑΝΤ ΑΣΤΡΙΝΤ-ΖΩΗ

ΣΑΜΑΝΤΑΣ ΤΕΛΗΣ

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΘΟΔΩΡΗΣ

ΤΣΑΚΝΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΤΣΙΚΑΡΔΑΝΗ ΝΤΟΡΑ

ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ